การเริ่มต้นใหม่จากติดลบ มันไม่ง่ายเลยนะ…
ตอนนี้เราไม่รู้แล้วว่า จะทำทุกอย่างให้เป็นจริงได้รึเปล่า
Nerve tension มันกลับมาสาหัสเหมือนเก่า
เจ็บจนร้องไห้…
เจ็บใจที่อ่อนแอแบบนี้
ยังต้องเป็นกาฝากของคนอื่น
ถึงอยากจะบินหนีไป แต่ก็ทำไม่ได้
การใช้ชีวิตอยู่อย่างละอายใจแบบนี้
คือบทลงโทษที่น่าสมเพชที่สุด
คนที่ใช้ความฝันของเราเป็นสะพาน
คนที่ขโมยสิ่งที่เราสร้างมา…
…ที่เราแลกมาด้วยชีวิต
จนกลับเป็นปกติเหมือนเดิมไม่ได้อีก…….
เราจะไม่จองเวรมัน
แต่ไม่อาจจะให้อภัย
เพราะต่อให้เข้มแข็งยังไง ความเจ็บปวดก็ยังอยู่กับเรา
